Η ποινική απαγόρευση βλασφημίας που αναλύεται σε ιστορική, θεωρητική και πολιτική προοπτική σε αυτό το βιβλίο συνιστά μια φεουδαρχική επιβίωση με τη στενή έννοια του όρου, δηλαδή μια ρύθμιση που ελήφθη αυτούσια από φεουδαρχικά συστήματα δικαίου και διατηρείται ως σήμερα σε πολλές χώρες. Έχουμε εδώ μιαν εκπληκτική αντίφαση του σύγχρονου δικαίου, η οποία δείχνει πόσο βαθιά θρησκευόμενο είναι το «φιλελεύθερο» κράτος.
Τίποτε δεν είναι βέβαια αδύνατο. Και κυρίως κανένας «ρεαλισμός» δεν πρέπει να αποτρέπει από τη νομικοπολιτική κριτική και τον κοινωνικό αγώνα για την εξάλειψη ρυθμίσεων που οι πολίτες κρίνουν απαράδεκτες και το κράτος θα όφειλε να καταργήσει για λόγους συνέπειας προς τις συνταγματικές εξαγγελίες του. Όσο δεν το πράττει, θα εξακολουθεί να είναι εσωτερικά αντιφατικό και διάστικτο από φεουδαρχικές επιβιώσεις.
Αν βλασφημήσω τα τριαντάφυλλα, διαπράττω άραγε το αδίκημα της κακόβουλης βλασφημίας επειδή κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι πιστεύει στη θεία δύναμη της φύσης;
Αν εξετάσουμε το ζήτημα από τη συνταγματική οπτική της θρησκευτικής ελευθερίας, η απάντηση πρέπει να είναι θετική. Η κρατική επιλογή του ποια θρησκεία είναι άξια προστασίας αντιτίθεται στη συνταγματική επιταγή για ίση μεταχείριση των φορέων θρησκευτικής συνείδησης.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]