Ο αββάς Δανιήλ φτάνοντας σε υψηλά πνευματικά μέτρα και αποκτώντας αγιοπνευματικά χαρίσματα, όπως το διορατικό, αναδείχθηκε σε προιστάμενο της Σκήτης. Οι μοναχοί και οι μοναχές της Αιγύπτου με διάφορους – και συχνά υπερβολικούς – τρόπους εκδήλωναν τον απέραντο σεβασμό τους προς το πρόσωπό του. Πριν από την εκδημία του, σε μεγάλη ηλικία, επιδόθηκε στην τελική διαμόρφωση των διηγήσεών του, τις οποίες πρέπει να χρησιμοποιούσε σε ομιλίες και συζητήσεις του. Καταγραμμένες είτε από τον ίδιο είτε από κάποιον μαθητή του, ο οποίος πρόσθεσε σ' αυτές αρκετά βιογραφικά στοιχεία του αββά, είχαν πλατιά διάδοση και μεταφράστηκαν στα συριακά, τα κοπτικά, τα αιθιοπικά και τα αραβικά. Πέρα από τον εποικοδομητικό τους χαρακτήρα, οι κατανυκτικές και συναρπαστικές αυτές διηγήσεις είναι ανεκτίμητες, επειδή μας παρέχουν πολύτιμες και αξιόπιστες πληροφορίες για τη ζωή - και όχι μόνο τη μοναστική- στην Αίγυπτο και τις ερήμους της κατά τον 6ο αιώνα.