Η Διεθνής Δικαιοσύνη, ως θεματική του διεθνούς δικαίου -αυτοτελώς ή ως μέρος της ειρηνικής επίλυσης διεθνών διαφορών- δεν αποτέλεσε κατά προτεραιότητα πεδίο μελέτης/έρευνας στην ελληνική επιστήμη. Και είναι ενδιαφέρον να παρατηρηθεί ότι, η διαπίστωση αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογη με το διεθνές δικαιοδοτικό φαινόμενο, που τις τελευταίες δεκαετίες έχει γνωρίσει μια εντυπωσιακή ανάπτυξη, ιδίως σε περιφερειακό επίπεδο. Η διαπίστωση αυτή, δεν παραγνωρίζει βέβαια την αποσπασματική μονογραφική και άλλη μελέτη επιμέρους θεσμών και διαδικασιών της Διεθνούς Δικαιοσύνης. Η ελληνική εργογραφία Διεθνούς Δικαίου καταγράφει μεν στο παρελθόν την εξαιρετική μονογραφία του Ν. Πολίτη (La justice internationale, 1925) και αργότερα τη σχετική συμβολή του Σ. Σεφεριάδη, που αντιμετώπισαν σφαιρικά τους διεθνείς δικαιοδοτικούς θεσμούς και τη λειτουργία τους. Η παρουσία, ωστόσο στην ελληνική και διεθνή ακαδημαϊκή σκηνή επιφανών διεθνολόγων (Σπυρόπουλος, Ευσταθιάδης, Τενεκίδης, Κρίσπης, Ευρυγένης, Βαλτικός, και αργότερα Ρούκουνας, Οικονομίδης, Φατούρος, Ροζάκης, κ.ά.), δεν άλλαξε τα δεδομένα, αφού οι μεγάλες συνεισφορές τους αφορούσαν κυρίως άλλες θεματικές του Διεθνούς Δικαίου και όχι μία συνολική αντιμετώπιση των θεσμών της Διεθνούς Δικαιοσύνης. Και όμως, η μελέτη της Διεθνούς Δικαιοσύνης, ως μέσου για την επίλυση διεθνών διαφορών και ως αρχής που συμβάλλει στην προώθηση του κράτους δικαίου στη διεθνή δικαιοταξία, δεν ενδιαφέρει μόνο το πεδίο όπου δοκιμάζεται η εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου, αλλά αντανακλά ή μάλλον εκφράζει και την πολιτική διεθνούς δικαίου, που (θα έπρεπε ν') ακολουθεί η Ελλάδα όλη τη μεταπολεμική περίοδο μέχρι τις μέρες μας. Μια Ελλάδα, με μεγάλα ζητήματα "ανοιχτά", που βρέθηκε, εξάλλου, συχνά διάδικος σε διαδικασίες ενώπιον διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων, γεγονός που προσδίδει στη "διεθνή δικαιοσύνη" μια ιδιαίτερη θέση και σημασία, ιδίως και σε σχέση με επιλογές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Και σ' αυτό το επίπεδο, οι αντιφάσεις ανάμεσα στον επίσημο διακηρυκτικό λό