Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας εξερευνά διάφορες μορφές ζωικής εκμετάλλευσης που δεν αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση κάποιας βιολογικής ανάγκης του ανθρώπου αλλά στην ψυχαγωγία του. Πραγματοποιώντας ένα ταξίδι στον χρόνο αναλύει την εμφάνιση πρακτικών όπως οι ιπποδρομίες, οι ζωομαχίες, τα τσίρκο, οι ζωολογικοί κήποι και άλλα παραπλήσια δρώμενα και προβάλλει τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σήμερα από τους υποστηρικτές αλλά και τους πολέμιούς τους. Την ίδια στιγμή επιχειρεί μία διττή προσέγγιση του εν λόγω φαινομένου από νομική και φιλοσοφική σκοπιά. Έτσι, αναλύει την εξέλιξη της ελληνικής νομοθεσίας αναφορικά με τη χρήση ζώων σε ψυχαγωγικές δραστηριότητες ήδη από το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα μέχρι και τις ημέρες μας. Καθώς όμως ο νόμος βασίζεται στην Ηθική, ο συγγραφέας προσπαθεί να διακρίνει ταυτόχρονα τις θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων στοχαστών προκειμένου να εξακριβώσει ποια ήταν η θέση των ζώων στην αρχαιότητα. Μάλιστα, δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στις αριστοτελικές απόψεις, οι οποίες έθεσαν τον άνθρωπο στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος περιθωριοποιώντας κάθε ενδιαφέρον για τα ζώα, αντίληψη που είναι και η επικρατούσα σήμερα. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα, μπορούμε άραγε να σχηματίσουμε μία τεκμηριωμένη γνώμη για το αν είναι ηθικό να διασκεδάζουμε με τα ζώα;