ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ Η θάλασσα έχει κοπάσει, αυτό που έχει χαθεί, που έχει περάσει Είναι ο πόθος για την άπιαστη ακτή, Στα καφενεία που ζούνε ακόμα στην ποίηση Η γλώσσα στεγνώνει, το ποίημα γίνεται φάντασμα. Φτάσαμε κάποτε σε μια σπηλιά μαγεμένη Ταξιδεύοντας όλη νύχτα με τη βάρκα, Ο ήλιος δεν είχε σκουπίσει το δροσερό του μάτι Πάνω από το βουνό όταν τα πρόβατα ξεκινούσαν.