«Η Μαρίκα δεν ξύπνησε αυτό το πρωί όπως όλα τ’ άλλα. Με όλες τις δουλειές τής μέρας στο μυαλό της. Είχε ένα καλό προαίσθημα για το πώς θα κυλούσαν τα πράγματα. Εκείνο όμως που δεν ήξερε ήταν ότι το βράδυ θα την έβρισκε με τη γεύση του υγρού χώματος στο στόμα της. Άνοιξε την πόρτα και στάθηκε στο πλατύσκαλο. Ξεμπράτσωτη. Κοίταξε τον αχυρώνα στην άκρη της αυλής. Μεμιάς το μυαλό της άδειασε από τα καθημερινά που προσπαθούσαν, από συνήθειο, να ξυπνήσουν μέσα στο μυαλό της. Εκείνος θα είχε φύγει. Ήταν σίγουρη. Ήξερε όμως πού θα τον βρει. Μέχρι το βράδυ θα ήταν πάλι μαζί. Το βουνό δεν τη φόβιζε...»