Η μουρμούρα δεν είναι πάντα γκρίνια. Είναι και όταν θέλουμε να πούμε πολλά και επιλέγουμε να μουρμουράμε για να ακουστούμε. Είναι σκέψεις που δεν γράφτηκαν ποτέ, λόγια που έμειναν στον λαιμό, στιγμές που πέρασαν και άφησαν αποτύπωμα στον χρόνο. Μουρμουράω για τους φίλους που χάθηκαν από παρεξήγηση. Μουρμουράω για τους δήθεν φίλους. Μουρμουράω στη δουλειά, στους γονείς μου, στον εαυτό μου. Μερικές φορές από κούραση, άλλες από αγάπη, άλλες γιατί δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Αυτό το βιβλίο δεν δίνει απαντήσεις στις ερωτήσεις σου – ούτε κι εγώ ψάχνω απαντήσεις στα 37 μου. Κουράστηκα. Είναι ένα ημερολόγιο για τις σχέσεις, τις παρεξηγήσεις, τις σιωπές που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί στη δική μου πορεία ζωής και ακόμα έχω πολλά χιλιόμετρα να διανύσω. Για όσους μεγάλωσαν, μετάνιωσαν, κουράστηκαν – και συνεχίζουν να νιώθουν. Γιατί τελικά, δεν μας κουράζει η μοναξιά. Μας κουράζει η σκέψη ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει αλλιώς.