"Προτείνω μια αφηγηματική μορφή που να προκύπτει από τη σύμμειξη της κλασικής τεχνικής του μοντάζ με ένα πιο αφηρημένο σύστημα. Αυτό το σύστημα προϋποθέτει τη χρήση μικρών φιλμικών φράσεων που ανακαλούν σκέψεις-εικόνες. Κάθε φιλμική φράση συντίθεται από ορισμένα επίλεκτα καρέ που είναι παρόμοια με τα αρμονικά μέρη που βρίσκουμε στη μουσική σύνθεση. Οι φράσεις δημιουργούν μεταγενέστερες φράσεις μεταξύ τους. [...] Απεριόριστη αλλαγή ρυθμού, ή η ξαφνική παρεμβολή μιας παρήχησης, μεταφοράς συμβόλου, ή οποιασδήποτε ασυνέχειας που εισάγεται στη δομή της ταινίας, δίνει τη δυνατότητα να τραβήξει την προσοχή του θεατή, καθώς ο σκηνοθέτης σταδιακά τον πείθει όχι μόνο να δει και να ακούσει, αλλά και να συμμετάσχει σ' αυτό που δημιουργείται στην οθόνη, τόσο στο αφηγηματικό επίπεδο όσο και σ' αυτό της ενδοσκόπησης". Ο Gregory Markopoulos ήταν από την αρχή της κινηματογραφικής του καριέρας ένας ερωτικός ποιητής του σινεμά. Υπήρξε επίσης ένας από τους πρωτοπόρους του New American Cinema. [...] Στα τρία βιβλία του Gregory Markopoulos "Χάος Φάος ΙΙ", "Χάος Φάος ΙΙΙ" και "Βουστροφηδόν" διατυπώνεται η θεωρία του για το σινεμά. Ακόμη και το ποίημά του "Ακρόπολης γη" είναι μια υπόμνηση, μια κωδικοποιημένη παρακαταθήκη προς τους "πιστούς" που μετέχουν των ιδεών του, να μην ξεχάσουν τις βασικές αρχές, να μην παρασυρθούν από τις "σειρήνες" του εντυπωσιασμού, της εμπορικότητας, της άσκοπης προσήλωσης στην αφηγηματικότητα, στην επανάληψη της πεπατημένης. Τα κείμενά του είναι ένα κάλεσμα στην ανάμνηση της υψηλής αποστολής του κινηματογραφιστή και όσα αυτό κατά τον Gregory Markopoulos σημαίνει : υπομονή, επιμονή πάνω από την ένδεια, κριτική της κριτικής και της ιστορίας του σινεμά, αναζήτηση του προσωπικού ύφους, εργασία και επανανακάλυψη των βασικών στοιχείων που συνιστούν το ίδιο το κινηματογραφικό μέσον. Ο Markopoulos δεν συγχωρεί όσους συμβιβάζονται. Σαν ιερέας και απόστολος μιας νέας θρησκείας, ή σαν ένας ρομαντικός ποιητής που ο θάνατος τον κατατρέχει, στα κείμενά του φανερώνει την αγων