"Βίοι Ελάσσονες", γιατί είναι βίοι ταπεινών, ή ελάσσονες ως προς τον βαθμό εκπλήρωσης των ονείρων τους; Και τα δύο. Οκτώ βίοι, τους οποίους ο συγγραφέας ανασύρει από τις οικογενειακές ή προσωπικές του μνήμες, βίοι υποδειγματικοί για την οδυνηρά ανθρώπινη αλήθεια τους που ισοδυναμεί με εξιλέωση. Οκτώ βιογραφίες-αγιογραφίες απλών ανθρώπων που κατακτώντας τη θέση τους στο λογοτεχνικό πάνθεο εκπληρώνουν το όνειρο του αφηγητή-συγγραφέα. Με τη συγγραφή τους, ο συγγραφέας που δεν γράφει, γίνεται επιτέλους ένας συγγραφέας που γράφει. Η θεία Χάρις του γραψίματος, την οποία από χρόνια περιμένει, τον επισκέπτεται. Ο Πιέρ Μισόν λυτρώνεται επιτέλους από την απουσία του γράμματος την οποία ντύνει με λέξεις σφιχτοπλεγμένες, καλοδιαλεγμένες, αρμονικά συνδυασμένες με ρυθμούς που αναδεικνύονται καλύτερα όταν το κείμενο διαβάζεται μεγαλόφωνα εξαιτίας, ή χάριν ίσως, της σχέσης του συγγραφέα με το θέατρο. Ο Μισόν επιλέγει τις λέξεις όπως τα πετραδάκια ενός ψηφιδωτού, τα χρωματιστά τζάμια ενός βιτρώ, για να δημιουργήσει τον χώρο και τον χρόνο της αφήγησής του. Ο χώρος είναι ριζωμένος στην αδρανή μάζα της γαλλικής υπαίθρου, στη λασπερή γη του οργωμένου χωραφιού, στη μολυβένια σκεπή του χειμωνιάτικου ουρανού, αλλά και στην ανάλαφρη πνοή του βραδινού αέρα μέσα στα φυλλώματα, στην ανατριχίλα της γλυσίνας και της φτελιάς, είναι ο χώρος του Μπρέγκελ και του Βατώ. Ο χρόνος αρπάζεται από το παρελθόν, από το τέλος του περασμένου αιώνα, για να δρασκελίσει τις δεκαετίες έως τη σύγχρονη εποχή, την εποχή του αφηγητή-συγγραφέα, έως τον Μάη του ΄68 και τη δεκαετία του ΄70, τη δεκαετία της απεγνωσμένης εξέγερσης, που γνωρίζει καλά πόσο ανώφελη είναι η διαλείπουσα έκρηξή της.