Ο Τάσος Αθανασιάδης, αφού πραγματεύτηκε στα μυθιστορήματά του θέματα, όπως η ιδιοσυγκρασία του δημιουργού, η ομορφιά, η ιδιοφυία, το κακό, ο έρωτας - τα αναπτύσσει, σ' αυτό τον τόμο, με μορφή δοκιμίου. Κάνει, ακόμη, τομές στο έργο του Γιούγκ, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Καρρέλ. Διατυπώνει απόψεις της γενεάς του για τα λογοτεχνικά ρεύματα του μεσοπόλεμου, που επιρρέασαν τον προσανατολισμό της. Τέλος, αναπολεί ώρες στην Αχαΐα, που του έχει εμπνεύσει το μυθιστόρημα "Οι Φρουροί της Αχαΐας" εκφράζει σκέψεις για τον προορισμό της Λογοτεχνίας επιχειρεί χαρακτηρισμούς του "Ιωνικού ήθους" και δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα σχετικά με την εποχή μας και το μέλλον μας. Έτσι, επισημαίνει άξονες, όπου κινείται το έργο του και διδάσκαλους, που τον βοήθησαν να διαμορφώσει μια κοσμοαντίληψη, την ηθική του.