Ο πόθος του ανθρώπου να υπάρξει αλλιώς

[ ] Το φως κυρτώνει και αποσπάται

στην προαιώνια πεποίθησή του

μακριά καθώς βρίσκομαι από τους βρυχηθμούς των αιώνων

θέλω να πλησιάσω κάτι που σείεται στη σιωπή

γι’ αυτό

απόψε θα σου διαβάσω για τ’ αστέρια

παλιά χειρόγραφα της αιωνιότητας

ποιμένες αρχαίων νοημάτων διευρύνουν

τη θαλπωρή της σοφίας.

Παγιδευμένος οδοιπόρος στο αίνιγμα

γνωρίζω

τίποτα δεν είναι πλήρες

προσεγγίσεις μόνο στο αμάθητο

ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

(«Το αμάθητο»)

Βαθειά δομημένη υπαρξιακή ποίηση που ερευνά μέσα από την ωριμότητα λέξεων και ιδεών το ορατό και το αόρατο θαύμα [της ζωής], τα γνωστά κι όσα ασύγγνωστα αγνοούμε. Με έκδηλη την αντίθεση, συχνά απόγνωσή του, μπρος στην πραγματικότητα ο Βασίλης Φαϊτάς αποζητά στον ποιητικό λόγο την έξοδο εκ της παραφροσύνης του παρόντος: οι στίχοι δεν γνωρίζουν πως είναι/ οι πεθαμένες φωνές/ οι έρωτες των προγόνων/ κηλίδες της μνήμης στη λησμοσύνη.

Συντελεί σε αυτό το αναπότρεπτο γεγονός του χρόνου εκεί όπου ο άνθρωπος «βυθίζεται στη μελαγχολία της ηλικίας»: Οι μέρες που θα ’ρθουν δεν θα ’ναι για γέρους, «αυτή η θάλασσα δεν είναι για γέρους» σημειώνει, ξανά, ο ποιητής όχι με αίσθηση πικρίας αλλά με αίσθημα παραδοχής της αέναης ροής του χρόνου κι επίγνωση της πραγματικότητας που απαιτεί τον προσδιορισμό/ περιορισμό, πλέον, των ανοιχτών οριζόντων μιας θάλασσας αλλά και την άμεση διευθέτηση των εκκρεμοτήτων: [ ] Η προσδοκία εκκρεμότητα/ τρυπώνει στις φλέβες μου/ θα με γυρίσει σπίτι/ έξω από τη βουλιμία του χρόνου.// Το άπειρο γεύεται το απαραβίαστο/ το εφήμερο παραμένει άθικτο/ όποιος γνωρίζει δεν θα γνωρίσει ποτέ/ ό,