Το βιβλίο φωτίζει την αθέατη πλευρά της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα, τη βοήθεια στη στέγαση: Ένα απολύτως προσδιορισμένο επεισόδιο, όπου το δίλημμα «καπιταλισμός ή κομμουνισμός» μεταφέρθηκε στο πεδίο των καθημερινών τρόπων ζωής. Το πρόγραμμα στεγαστικής βοήθειας βασίστηκε στην αυτοβοήθεια, δηλαδή στην ενεργοποίηση της εργασίας και των αποταμιεύσεων των Ελλήνων υπό την εποπτεία ενός εκτεταμένου δικτύου οργανώσεων και τοπικών παραγόντων. Μέσα από αυτό το πρώτο παγκοσμίως πείραμα μεγάλης κλίμακας, η αυτοστέγαση αναδείχτηκε σε ένα από τα πιο άμεσα και απτά εργαλεία για την εμπέδωση της «μη επιβολής» στους λαούς που είχαν ανάγκη την αμερικανική βοήθεια προκειμένου να «χτίσουν» τα πεπρωμένα τους. Η αμερικανική παρέμβαση διείσδυσε στα πιο οικεία επίπεδα της ζωής, καλλιεργώντας ένα αίσθημα ελπίδας και αισιοδοξίας, βασική ψυχολογική συνθήκη για τη λειτουργία των αγορών. Έτσι, η Ελλάδα «έδειξε τον δρόμο» για μια νέα στρατηγική «εκσυγχρονισμού», την οποία οι Αμερικανοί έμελλε να εφαρμόσουν και να διδάξουν –μέσα από μια σειρά επίσημων θεσμών, φορέων και οργανισμών– σχεδόν σε όλο τον «αναπτυσσόμενο» κόσμο.