Ανατολικός άνεμος, εξόριστος,
με τη μάσκα του αθώου,
χτυπούσε τα γυμνά κλαδιά έξω
και την ψυχή της στο περιθώριο.
Ίδιος πάντα ο έρημος δρόμος
κι ο τρόμος, ρεμβάζοντας το γκρίζο,
αφτέρουγες λέξεις, ανώνυμοι πόθοι,
χαμηλά το βλέμμα στο σκουριασμένο κλειδί,
κιτρινισμένα φύλλα,
οι γάτες στο παράθυρο,
το πουκάμισο στα μανταλάκια,
ένα πιόνι πεσμένο στη σκακιέρα,
το φιλί περνά φευγαλέα στα αζήτητα.