Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών. Το σπίτι της Χιονάτης, το σπίτι Πλέιμομπιλ μια σειρά τραυματικών παραβιάσεων της ιδιοκτησίας μου. Ο Μπωντλαίρ έγραφε ότι το παιχνίδι είναι η πιο πρώιμη μύηση του παιδιού στην τέχνη ότι σουβενίρ σημαίνει ανάμνηση κι άλλες τέτοιες ταυτολογίες της στιγμής. Το τσίγκινο κουτί της Αμελί (τι προλαβαίνει να νοσταλγήσει ένα παιδί;) το κουτί της βιντεοκασέτας του Χάρι Πότερ δοχεία που κάποτε μπορούσαν να με κρατήσουν να με κρύψουν σε τούνελ από καρέκλες και σεντόνια η κλειστοφοβική φωλιά μου οι ανδρόγυνοι ρόλοι του παιχνιδιού ο Μπαρτ ως αιώνιο αγόρι η επιστροφή στη Μητέρα. Καταραμένοι οι ηδονιστές, καταραμένος κι ο πόθος τους.