Σήμερα η Μνήμη και η Ανάμνηση αποτελούν δύο έννοιες απολύτως συγκεχυμένες. Στην εποχή όμως της Αρχαίας Ελλάδας είχαν τελείως ιδιαίτερη και καθοριστική σημασία καθότι η Μνήμη αφορούσε στην γνωστή λειτουργία του εγκεφάλου μας και σχετίζεται με την παρούσα ζωή μας, ενώ η Ανάμνηση αφορούσε στην ανάσυρση λησμονημένων γεγονότων από τις προηγούμενες ζωές μας, οι οποίες εξακολουθούν να παραμένουν χαραγμένες στην αιώνια Μνήμη της Ψυχή μας.Δυστυχώς, αυτή η λειτουργία της Ανάμνησης, με την σπουδαία έννοια που της προσδίδει ο Αριστοτέλης, έχει ολοκληρωτικά αγνοηθεί. Σύμφωνα όμως με τις αποκαλύψεις του μεγάλου Φιλοσόφου, η επαναλειτουργία και αποκατάσταση της Ανάμνησης θα πρέπει να αποτελέσει τον κύριο στόχο της ζωής κάθε Ανθρώπου που θα επιθυμούσε να προχωρήσει στην Πνευματική του εξέλιξη.Η μέθοδος που διδάσκεται για τον σκοπό αυτόν ονομάζεται "Αριστοτελικός Διαλογισμός" και το αποτέλεσμα στο οποίο καταλήγει ονομάζεται "Τέχνωση του Νου".