Γνωρίζω τον Περικλή Σφυρίδη από τότε που ήμουν παιδί. Εκτός από γείτονάς μας, ήταν και ο οικογενειακός μας γιατρός - κούραρε στο παλιό μας σπίτι, στο Χαριλάου, τον παππού και την φιλάσθενη γιαγιά μου. Στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα τον πλησίασα να του δείξω πρωτόλεια ποιήματα και πεζά μου. Ο ίδιος ήταν αρκετά γνωστός συγγραφέας και η γνώμη του μετρούσε. Μου έκανε αυστηρές συστάσεις και υποδείξεις, ντόμπρες όμως και σταράτες. Με αντιμετώπισε όχι με υπεροψία, αλλά ως ίσος προς ίσο. Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά διορθώνοντας τα χειρόγραφα, για να του παρουσιάσω κάποτε κάτι της προκοπής. Όταν πέτυχα την πρώτη μου δημοσίευση στην Παραφυάδα και στο Τραμ που προσωπικά, τότε, επιμελούνταν, ένιωσα ότι είχα κατακτήσει τον κόσμο. Από τότε μας συνδέει θερμή φιλία και αλληλοεκτίμηση. Συχνά τον συμβουλεύομαι για δουλειές μου και επικείμενες εκδόσεις και η γνώμη του είναι πάντα πολύτιμη για μένα. Αυτή τη φορά η συνάντησή μας αφορούσε κάτι διαφορετικό. Μια συνομιλία στο διαμέρισμά του για τη ζωή του, το έργο του, τη λογοτεχνική Θεσσαλονίκη, ακόμα και για τα βραβεία. Ο λόγος του, όπως πάντα, χυμώδης και παραστατικός, καθηλώνει και συνεπαίρνει. Αποκούμπι σε καιρούς χαλεπούς. Στο τραπέζι του σαλονιού με περιμένει, φιλικός όπως πάντα, για να τα πούμε. Παραδίπλα η σκυλίτσα του, η Φαίδρα, ύστερα από κάποια ανιχνευτικά πλησιάσματα, απομονώνεται σε μία γωνία του σαλονιού, θαρρείς και διαισθάνεται το τι θα επακολουθήσει. Ανοίγω, κάπως αμήχανα, το ντοσιέ με τις ερωτήσεις και ξεκινάμε. [...] (Από την έκδοση)