Ο Έλληνας στοχαστής, σε τούτο το μικρό σε έκταση κείμενο, εντοπίζει τις συνάφειες που υπάρχουν ανάμεσα στον κόσμο της Θρησκείας και εκείνον της Οικονομίας, πρωτίστως όσον αφορά στη διαδικασία αντικειμενοποίησης και αλλοτρίωσης στην οποία υπόκεινται και οι δύο. Είναι βέβαιος δε, πως με το πέρασμα στον «πρακτικό άνθρωπο» της Οικονομίας, όπου η πρακτική ανάγκη είναι ο μόνος κοινωνικός δεσμός, γεννιέται το τερατώδες μόρφωμα του «βασιλείου του χρήματος».