Η χάρη που ’χει το έλεος δεν επιβάλλεται, στάζει σαν την γλυκιά βροχή απ’ τον ουρανό πάνω στο χώμα: είναι διπλά ευλογημένο· βλογάει κι αυτόν που δίνει κι αυτόν που παίρνει: είναι των κραταιών το κραταιότερο· ταιριάζει του θρονιασμένου ρήγα πιο καλά απ’ το στέμμα του· το σκήπτρο του έχει δύναμη εξουσίας πρόσκαιρης, […] αλλά το έλεος είναι πάνω απ’ το σκηπτρούχο κύρος, […] είναι ιδιότητα του ίδιου του Θεού, και η γήινη εξουσία μοιάζει πιο πολύ με θεία όταν το έλεος συνοδεύει τη δικαιοσύνη. […] Λόγιασε τούτο, πως με της δικαιοσύνης την πορεία δε θα ’βλεπε κανείς μας σωτηρία.