Μια μολυβιά κυπαρίσσι στων απόντων τα στήθη

έραβε δέντρα η μάνα

τα έθαβε στον κήπο

με το ποτήρι της τα πότιζε

βελονιά-βελονιά

κρυμμένη στο μαντήλι

παραφύλαγε

ως να σαπίσουν οι κλωστές

τα φυλλαράκια του δυόσμου

δυο μαύρα ρόδια

για γόνατα

ψηλαφιστά η αποθήκη

κάθε που άλλαζε ο καιρός

τοίχο-τοίχο

Με συνέπεια και ουσία η Νιόβη Ιωάννου συνεχίζει τη σταθερή ποιητική της πορεία καταθέτοντας την έκτη ποιητική της συλλογή Αντί οφθαλμού. Ένας υπερρεαλιστικός συμβολισμός που μέσω της βαθμιαίας αποκρυπτογράφησης αντικειμένων, προσώπων, καταστάσεων αποκαλύπτει την ψυχική κατάσταση του γράφοντος, όπως λέει κι ο Μαλαρμέ. Βλ. ενδεικτικά: τα κόκκινα πλαστικά κυπαρίσσια που στόλιζε η μητέρα μου επάνω στο τραπέζι (σ.σ. το αειθαλές ευθυτενές κυπαρίσσι δέντρο κοιμητηρίων λειτουργεί μέσα στο ποιητικό corpus της Ιωάννου). Ή: μ’ εφημερίδες/ αν κάλυπτες τα φώτα του κήπου/ δε θα μπορούσα να λύσω τη θηλιά/ εγώ η κρεμασμένη// στα ψιλά γράμματα [ ] μυρίζει ακόμα πράσινη λαδομπογιά. Και «Στο ίδιο τσουβάλι»: τώρα σε ρόλο εορταστικό/ φοράς απ’ την καλή το κλουβί σου/ εμπειρία υποκοριστική// σκηνικά αδιευκρίνιστα/ η εκκαθάριση ερήμην μου έγινε/ ψαλιδιά-ψαλιδιά/ σάβανα και σεντόνια/ μία φωτογραφία μου απ’ τη μέση και πάνω/ απάτη για τα πουλιά/ όλα στο ίδιο τσουβάλι.

Και πράγματι ο ποιητικός κόσμος της Νιόβης Ιωάννου ευκρινέστατα αποκαλύπτεται στα ποιήματά της: χρόνια υπάρχεις πάνω σε κείνο το χαλί/ βυθισμένος στα γόνατα/ δυο μαύρες ουλές/ πότε από σίδερο πότε από χώμα σκληρό/ δεν ξέρω πια/ μπορεί και να πέθανες/ χωρίς αυξομειώσεις βάρους όλα μοιάζουν υπό έλεγχο/ μόνο οι φτέρνες προδίδουν/ αποδημητικές/ γδέρνω το δέρμα σου/ νερό και ξύδι/ έτσι μου είπαν/