Στη συλλογή «Άνθρωπος ήμουν − μα έγινα λέξεις», ο Γιάννης Διαμαντόγλου επανέρχεται με νέα οπτική, εντοπίζοντας την απολογιστική αποτίμηση αλλά και τις προεκτάσεις της σύγχρονης εποχής και των τάσεών της. Ποιήματα που κινούνται ανάμεσα στο υπαρξιακό βίωμα, την κοινωνική ειρωνεία και τον σαρκασμό της καθημερινότητας. Οι εικόνες εμπνέονται από τον αστικό και τεχνολογικό κόσμο, ενώ συναντούν την παράδοση και τον μύθο, συνθέτοντας μια οπτική που επιχειρεί να δημιουργήσει οικουμε¬νικότητα μέσα από προσωπικά φίλτρα. Με γλώσσα αιχμηρή και συνάμα υπερρεαλιστική, βασισμένη στο αστικό τοπίο και στις εικόνες που το συνοδεύουν, τα ποιήματα συνομιλούν με θέματα όπως η ταυτότητα, η φθορά, η μνήμη, η κοινωνική αγωνία και η σχέση μας με τον χρόνο. Ο αναγνώστης έρχεται έτσι σε επαφή με τον άνθρωπο σε όλες του τις αντιφάσεις — από το φθαρτό σώμα ως την ανθεκτικότητα της λέξης και αντιστρόφως· πρωτίστως, όμως, ξαναγνωρίζει τον κόσμο (του) μέσα από το έσχατο «λογισμικό» της ποίησης.