Αυτά τα ποιήματα είναι αντιπροσωπευτικά ενός ποιητικού έργου που εκτείνεται σε διάστημα δεκαπέντε ετών και προέρχονται από πέντε ποιητικές συλλογές. Η πλειονότητα των ποιημάτων προέρχεται από τη συλλογή Σφυρίχτρα (Arrowhead Press, 2010· νέα έκδοση, Cinnamon Press, 2016). Συμπληρώνονται από ποιήματα των συλλογών Η Μηχανή Καταστροφής του Δρ Zeeman (Cinnamon Press, 2016) και Οι Εναπομείναντες Άνθρωποι (Cinnamon Press, 2024).Τα ποιήματα αυτά πραγματεύονται τον θάνατο της μητέρας μου, της Τζουν, από το χέρι του πατέρα μου, του Φρανκ τη ζωή πριν και μετά από αυτό το γεγονός. Το υπόβαθρο της ιστορίας είναι σύνθετο και έχει τις ρίζες Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα ποιήματα εξερευνούν τις συνέπειες αυτής της τραγωδίας, όχι μόνο για εμένα και τη δική μου εμπειρία μέσα στο σύστημα παιδικής προστασίας και φροντίδας, αλλά και για τον πατέρα μου ι μου, καθώς και για τη σχέση που διαμορφώθηκε ανάμεσά μας ως αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων, Σε κάποια ποιήματα με επισκέπτεται και η μητέρα μου. Μετά τον θάνατο της μητέρας μας, η αδερφή της, η Μάργκαρετ, και ο σύζυγός της, ο Φίλιπ, ανέλαβαν τη φροντίδα μου και των αδερφών μου ως ανάδοχοι γονείς. Ο πατέρας μου εισήχθη στο ψυχιατρικό νοσοκομείο υψίστης ασφαλείας Broadmoor, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Κατόπιν μεταφέρθηκε στο Shelton Hospital και έλαβε εξιτήριο λίγα χρόνια αργότερα. Με έστειλαν σε διαφορετικό οικοτροφείο από εκείνο που πήγαν οι αδερφές μου. Δύο χρόνια αργότερα, ο θείος Φίλιπ και η θεία Μάργκαρετ μετανάστευσαν στον Καναδά χωρίς να ενημερώσουν το σχολείο μου, απλώς δεν ήρθε κανείς να με παραλάβει στο τέλος της σχολικής περιόδου. Για μένα βρέθηκε εσπευσμένα θέση σε ίδρυμα παιδικής προστασίας. Ένα χρόνο αργότερα, οι παλιοί μας γείτονες, η Μπες και ο Πητ Πίγκοτ, πληροφορήθηκαν την κατάστασή μου και ανέλαβαν την κηδεμονία μου. Παραμένω μέλος της οικογένειάς τους μέχρι και σήμερα. (Από τον πρόλογο της έκδοσης)