Μιλώντας, το 1972, στη Βελγική Βασιλική Ακαδημία Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας [Academie royale de langue et de litterature francaises de Belgique], ο Γάλλος ποιητής Υβ Μπονφουά/Yves Bonnefoy (1923-2016) έβαζε την ποιητική γραφή, η οποία απαιτεί περισσότερες παραιτήσεις και μεταστροφές από ικανοποιήσεις, στον αστερισμό της ελπίδας: «Καταστρέφω πάντα. Και λίγο με ενδιαφέρει αν κάτι καλό, για τα δικά μου δεδομένα, χάνεται, εφόσον κινείται, σας το είπα, στον αστερισμό της ελπίδας». Η ελπίδα και η καθαρότητα είναι με αυτήν την έννοια δύο βασικές ιδιότητες της ποίησης, και κατ' επέκταση της ποιητικής ψυχής: «από τη μία, η ελπίδα που θεωρεί ότι η ύπαρξη μπορεί να είναι ένα μοίρασμα και επομένως η ζωή έχει νόημα· από την άλλη, η καθαρότητα που αποδομεί τις αλλεπάλληλες ψευδαισθήσεις στις οποίες η ελπίδα βυθίζεται», προτάσσει επίσης ο Μπονφουά. Και από την άποψη τόσο της μορφής όσο και του περιεχομένου, αυτές οι δύο ιδιότητες καθιστούν το ποίημα πάντα επίκαιρο και αιώνια νέο.Το ίδιο ισχύει αναμφίβολα και για τη βελγική ποίηση γαλλικής έκφρασης. Από τη μία, η ιστορία της είναι ακόμα πρόσφατη, στο βαθμό που δεν είναι διακριτή από την ποιητική παραγωγή της Γαλλίας, παρά μόνο τους τελευταίους δύο αιώνες. Πρώτοι εκπρόσωποι είναι χωρίς αμφιβολία ο Εμίλ Βεραρέν/Emile Verhaeren (1855-1916) και ο Μωρίς Μαίτερλινκ//Maurice Maeterlinck (1862-1949, Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1911). Από την άλλη, η λυρική πλευρά της παραγωγής της «Επίπεδης Χώρας» ποτέ δεν έχασε από τη φρεσκάδα της. Η βελγική ποίηση χαρακτηριζόταν πάντοτε από εμπνεύσεις που φαίνονται νόθες στα μάτια των μεγάλων ευρωπαϊκών λογοτεχνικών ρευμάτων. Έτσι, ο συνδυασμός του συμβολισμού και του νατουραλισμού στην καμπή του 19ου και του 20ού αιώνα εμφανίζεται ως το έμβλημα της αναζήτησης της υβριδικότητας που διατρέχει ολόκληρη την ιστορία της βελγικής λογοτεχνίας. Όπως στην παιδική ηλικία, όπου ο κόσμος φαντάζει αχανής και όλα φαίνονται δυνατά, ιδίως τα αδύνατα.Το δώρο της παιδικής ηλικίας, το οποίο οι σοβαροί άνθρωποι αποκ