Με του θαλάσσιου κόσμου τον κρυμμένο πλούτο και τις φουρτούνες του.

Ένα καταστάλαγμα στην πορεία της ζωής είναι η 4η ποιητική συλλογή της Περσεφόνης Τζίμα: μια αναψηλάφηση του έρωτα, της ανθρώπινης ύπαρξης (βλ. το ποίημα «Στη ροή σου χρόνε»), του βίου (όχι κατά μόνας) μέσα στον κοινωνικό αλλά και παγκόσμιο περίγυρο: Ας ξυπνήσουν πια οι άφρονες ταγοί/ να δούνε τους λαούς δακρύοντες/ πώς τους ξεπέρασαν στην αφύπνιση/ πόσο λοιδορούν το παράλογο./ Ας έρθει μια μέρα ευλογημένη/ που λουλούδια θα φυτρώνουν/ στη βομβαρδισμένη γη. («Άλογη πλεονεξία») Σε μια εποχή όπου εκλείπουν πια τα σύνορα είναι φυσικό να μας απασχολούν όλα όσα συντελούνται στον κόσμο.

Και ως απάντηση όσων σκληρά βιώνονται η Τζίμα προσφεύγει στην τρυφερότητα των νέων, στην αέναη λειτουργία του χρόνου, στη σωτήρια παρουσία της φύσης: Ανάλαφρα πετούσα/ με θάρρους φτερά/ στη σπάνια καθαρή ανάσα του βουνού/ στις ευωδιές του δάσους/ μίλια μακριά απ’ τη μαυρίλα/ τοξικής ρουτίνας./ Ατένιζα τα έλατα που αγκάλιαζαν/ τις κορυφογραμμές, ίσαμε κει/ που έφτανε κι η δική μου ανάταση/ που κόντευε να φτάσει στον θεό./ Κι ακόμα στέκομαι/ αιωρούμενη στους αιθέρες/ αβέβαιη αν θέλω να κατέβω. («Μαγνητισμένη απ’ το λευκό τοπίο»)

Ένα «Δοξαστικό» επιχειρεί στο μυστήριο της ζωής μέσα σε μια άκρα ουμανιστική διάσταση του έργου της: Σ’ επισκέπτεται το δέος/ στον αγώνα για επιβίωση/ του πολύπαθου σώματος/ της πολύπαθης ψυχής/ έπειτα απ’ τις μάχες που έδωσες/ να απαλλαγείς από λεπίδια/ και λιθοβολισμούς. («Στρογγυλεύουν οι γωνίες»)

Ευαισθησία, εναργής ακοή όσων συμβαίνουν, η υποχρέωσή μας να π