Οκτώ, σχε­δόν, δε­κα­ε­τί­ες με­τά τα γε­γο­νό­τα, η συ­ζή­τη­ση για τα γε­νε­σι­ουρ­γά αίτια του Ελ­λη­νι­κού Εμ­φυ­λίου Πο­λέ­μου οφεί­λει να απο­συν­δε­θεί από ιδε­ο­λο­γι­κές αγκυ­λώ­σεις και πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Το βι­βλίο αυτό βα­σί­στη­κε σε πλη­θώ­ρα αρ­χει­α­κών τεκ­μη­ρί­ων που φω­τί­ζουν τη δύ­σβα­τη δι­α­δρο­μή και το τρα­γι­κό τέ­λος μι­ας ανεξάρτητης οργάνωσης Αντίστασης και του ηγέτη της, συνταγματάρχη Ψαρρού. Η έρευνα κατέδειξε ότι μία τουλάχιστον πλευρά αποδεχόταν τον εμφύλιο πόλεμο ως θεμιτό μέσο σε έναν αγώνα με προφανές διακύβευμα την εξουσία στη μεταπολεμική Ελλάδα. Συνδυαζόμενη με άλλα συμβάντα της περιόδου 1943-44, η αντιμετώπιση της ΕΚ­ΚΑ-5/42 από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ φωτίζει αποφασιστικά το ξεστράτισμα του Αντάρτικου από την Αντίσταση προς τον απροκάλυπτο Εμφύλιο.