[...] Αν χρειαζόταν κάποιο μεταφορικό όνομα για τον Ανδρέα Εμπειρίκο, θα 'λεγα ότι ήταν, και είναι ακόμα, ένας αμπελουργός του πνεύματος και της ψυχής, που έκατσε με υπομονή να κλαδέψει, να ποτίσει και να φυτέψει νέα κλωνάρια, νέα είδη σταφυλιών, που μεγάλωσαν κάτω από την στοργική του φροντίδα. Και το έκανε χωρίς υπεροψία καμία ή φιλοδοξία να φανεί υπεράνω άλλων. Χωρίς ναρκισσισμό κι εγωισμό, με πνεύμα μεγαλοψυχίας μόνο, και γενναιοδωρίας, που δεν άλλαξε με τα χρόνια, όπως συνέβηκε με άλλους, αλλά αντίθετα έγινε πιο έντονο αυτό το πνεύμα, αυτή η στάση του να δίνει πάντα χωρίς να περιμένει τίποτα σε αντάλλαγμα. [...] (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)