Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα εκείνη η λεπτή κλωστή ανάμεσα στα δάχτυλα και το μυαλό σου θα κοβόταν στα δύο Και τα χέρια στο στήθος θα έσφιγγες και στον αέρα ψηλά θα τα σήκωνες Τον διπλανό θα έσπρωχνες το βήμα του να ανοίξει Πίσω να μην κοιτάξει Με ένα τραγούδι στα χείλη βροχή θα ξέσπαγες εκεί που ο φόβος χορό είχε στήσει και μες σε πλημμύρα κόκκινη θα άρχιζες κολύμπι Μια μπροστά μια πίσω στα άκρα σου Μια μπροστά μια πίσω τις σκέψεις σου Και το νερό θα ανέβαινε και θα ανέβαινε Και τα χέρια θα έσμιγαν και θα χώριζαν εωσότου εσύ μακρία από όσα πόθησες θα βρισκόσουν Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα στον βράχο με αλυσίδες τον φόβο θα έδενες και τα σώματα των θεατών το αντίτιμο του δισταγμού τους θα πλήρωναν Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα ένα θαύμα θα συνέβαινε και οι μάσκες με κρότο θα έσπαγαν και το χειροκρότημα στον άερα θα χανόταν και αυτό Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα θα γκρέμιζα το θέατρο της γης εσύ για να χωρέσεις στη μεγαλύτερη της ζωής σου ερμηνεία Την ύπαρξη σου μέσα μου θα φύτευες Ποίηση να ανασαίνουν τα μάτια. [Από την έκδοση]