Μια χώρα. Μια πόλη. Οι άνθρωποι... Η Στεφανία, ο Κλεάνθης, ο Τονίνο (που θέλει να τον φωνάζουν Σαμποτάζ)... Σε εποχή μεγάλης οικονομικής κρίσης. Αλλάζουνε όλα και όλοι. Αλλάξανε -γαμώτο μου!- οι δρόμοι, τα μαγαζιά, τα σπίτια. Αλλάξανε οι άνθρωποι... Πάρ’ το χαμπάρι, φίλε! … Μα κάποια πράγματα -το ξέρω και δε χρειάζεται εσύ να μου το πεις- δεν έχουν, ακόμα, αλλάξει. Όπως τα μαλλιά της Στεφανίας! Ήταν και παραμένουν κόκκινα. Και μακριά. Και όλο μπούκλες. Όχι, αυτά δεν αλλάξανε... Ακόμα έστω. Είναι μαλλιά που είχαν και έχουν την απόχρωση μιας φλόγας την ώρα που ετοιμάζεται να σβήσει. Έτσι ήταν τα μαλλιά της Στεφανίας από πάντα. Και πάντα κόκκινα παραμένουν? δεν αλλάξανε. Μα μέχρι πότε θα είναι τα ίδια; Ένα cross over μυθιστόρημα ενηλικίωσης.