"Χρήση"; "Κατάχρηση"; "Αλκοολισμός"; "Τυπικός χρήστης" ή "προβληματικός"; Υπάρχουν όρια και πώς καθορίζονται; Γιατί, ενώ το αλκοόλ ανήκει στις ψυχοτρόπες, εξαρτησιογόνες ουσίες, η χρήση του είναι κοινωνικά αποδεκτή; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη χρήση αλκοόλ και στη χρήση ναρκωτικών; Οποιαδήποτε προσπάθεια απάντησης των παραπάνω ερωτημάτων στερούμενη της διαλεκτικής-υλιστικής μεθοδολογίας θα οδηγούσε σε αδιέξοδο. Η αστική προσέγγιση αντιμετωπίζει το ζήτημα υπερτονίζοντας κάθε φορά συγκεκριμένες πλευρές του πολυπαραγοντικού αυτού κοινωνικού φαινομένου. Έτσι, καταλήγει στην ερμηνεία του πότε με όρους ιατρικού προβλήματος, ατομικής ή κοινωνικής ψυχοπαθολογίας και πότε σε αποστεωμένες ποσοτικοποιήσεις, που είτε μεγεθύνουν είτε υποβαθμίζουν το ζήτημα, προσπερνώντας εν τέλει την ουσιαστική και ολοκληρωμένη προσέγγιση του φαινομένου. Οδηγείται σε υπεργενικεύσεις που δεν εξηγούν τις αντιφάσεις.