Μέσα στο πλαίσιο της συμμετοχής της Ιεράς Συνοδικής Μονής του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου στις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την έναρξη του Ιερού Αγώνα της Εθνεγερσίας, μετά από σχετική παράκληση του Πανοσιολογιωτάτου Καθηγουμένου π. Χριστοδούλου Κοσμά και με αφορμή την τύποις έκδοση υπ' αυτής της σπουδαίας ομιλίας «Αλήθειες και Ψεύδη για την Εθνεγερσία του 1821» του διακεκριμένου φιλολόγου και θαρραλέου ιστορικού συγγραφέα αείμνηστου Σαράντου Καργάκου (Γύθειο 16.7.1937 - Αθήνα 14.1.2019), του αναλώσαντος τον βίο στην προβολή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, πέρα από έναν σύντομο κατατοπιστικό σχολιασμό χάριν των αναγνωστών σε μερικές αναφορές του, χαράσσω και τις εισαγωγικές αυτές γραμμές, προκειμένου να φέρω και εγώ στη μνήμη, κυρίως των νεοτέρων, κάποιες πτυχές των χρόνων της μακραίωνης δουλείας και του Ιερού Αγώνα, να επισημάνω κάποια σημεία, που αφορούν κυρίως τη συμμετοχή της Εκκλησίας σ' αυτόν, τα οποία δεν ήταν δυνατόν να αναπτύξει διεξοδικά ο αείμνηστος ομιλητής στα περιορισμένα χρονικά όρια μίας ομιλίας, και, τέλος, να δείξω κάποια στοιχεία που συμβάλλουν στο να πορευθούμε με επιτυχία σαν Έθνος στο μέλλον, που, αν κατανοηθούν, είναι ίσως δυνατόν ν' αναταράξουν «ως λίθου βολή» τα, δυστυχώς, λιμνάζοντα ύδατα της παρεξήγησης ή και αδιαφορίας πολλών Νεοελλήνων, μάλιστα μέσα σε ένα περιβάλλον από υψηλά κατευθυνόμενης παγκοσμιοποίησης. ... Τέσσερις σχεδόν αιώνες το Γένος ανέβαινε τον εθνικό του Γολγοθά και η πικρή σκλαβιά εμοιαξε με Μεγάλη Παρασκευή, «οπού 'χει δέκα ταχινές και δέκα μεσημέρια // και δέκα 'πογιογέρματα κι ακόμη έχει μέρα».