Στην Ελλάδα των δεκαετιών του '60 και '70, μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού βρέθηκε μετέωρο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, η ορεινή ύπαιθρος της προβιομηχανικής επιβίωσης και των δεσμών της γης. Από την άλλη, η Αθήνα και γενικότερα οι πόλεις, με πολλές υποσχέσεις ευζωίας, που όμως απαιτούσαν τον βίαιο αποχωρισμό από τις ρίζες. Μέσα από τα διηγήματα της συλλογής, αναδύονται ο τρόπος ζωής, οι αξίες, οι προσδοκίες, τα πάθη, αλλά και η αθόρυβη μοναξιά των ανθρώπων που πολιορκημένοι από το μύθο της πόλης, άλλοτε ένιωσαν εγκλωβισμένοι στο χωριό κι άλλοτε ξένοι στην πόλη και επιδόθηκαν σε ένα βουβό αγώνα προσαρμογής, το βάρος του οποίου συχνά δεν έγινε αντιληπτό, ούτε ακόμα και από τους δικούς τους ανθρώπους. Το βιβλίο αποτελεί μια σιωπηλή διαμαρτυρία για τις πολιτικές που ενθάρρυναν την αστυφιλία και οδήγησαν στην ερήμωση της υπαίθρου. Όμως, πέρα από την έμμεση κριτική για όσα χάθηκαν, η ματιά της συγγραφέως στρέφεται στο μέλλον. Γιατί, παρά τα λάθη του παρελθόντος -που εξακολουθητικά συνεχίζονται, μια και συνεχίζει να μην εφαρμόζεται οργανωμένο και συστηματικό σχέδιο στήριξης της υπαίθρου, όσοι απόμειναν να φυλάττουν τις Θερμοπύλες των χωριών μας, το κάνουν από μια βαθιά, πεισματάρα αγάπη. Μια αγάπη που δεν μένει προσκολλημένη στις απώλειες, αλλά κοιτάζει επίμονα το αύριο, αναζητώντας νέους τρόπους για να στηρίξει τον τόπο. Γιατί η αγάπη, ακόμα και μέσα από την πικρία της εγκατάλειψης, δεν μπορεί, παρά να βλέπει εμπρός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)