«Είκοσι τέσσερις “εικαστικοί διάλογοι” του Κόρδη γίνονται με ποιήματα που εντάσσονται στα λεγόμενα “αναγνωρισμένα”, το επίσημο σώμα της καβαφικής ποίησης», «ένα απόσταγμα μνήμης που αποδίδει με κρυστάλλινη καθαρότητα την ατμόσφαιρα της ποίησης του Αλεξανδρινού», «ταξίδι του [Κόρδη] στα πανάρχαια νερά της καβαφικής επικράτειας», «ο εικαστικός διάλογος του Κόρδη με την ποίηση του Καβάφη λαμβάνει τη μορφή ενός βυζαντινού εικονογραφημένου χειρογράφου, με την εικόνα να λειτουργεί ως μια εισαγωγική ολοσέλιδη μικρογραφία, ως ένα επίτιτλο, ένας εικαστικός υπομνηματισμός, εν είδει κωδικοποίησης και όχι ερμηνείας, του ποιητικού κειμένου» συνιστούν ένα μικρό δείγμα αποσπασμάτων από τα κείμενα που περιλαμβάνονται στην έκδοση και περιγράφουν, αναλύουν, κοσμούν, περιβάλλουν τα έργα με τα οποία απεικονίζει ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη ο Γιώργος Κόρδης. Κείμενα των Ευρυπίδη Γαραντούδη, Νάσου Βαγενά, Δημήτρη Κοσμόπουλου, Θανάση Σέμογλου, αντίστοιχα. «Τα ποιήματα του Καβάφη δεν τα διαβάζεις· τα ακούς και τα αισθάνεσαι και μέσα από αυτήν την α ί σ θ η σ ι βρίσκεις –όσο μπορεί ένας σημερινός άνθρωπος, στερημένος ύφους, να βρει– έναν κόσμο περασμένο, αλλά πάντα παρόντα μέσα από τη διαχρονικότητα των πόθων και των παθών της ανθρώπινης ψυχής. […] Προσπάθησα να πλησιάσω τα ποιήματά του και όχι την ποίησή του γενικά κι αόριστα. Έμεινα στα συγκεκριμένα χωρίς ερμηνευτική διάθεση κι έγραψα τις εικόνες που μου ήρθαν στη φαντασία διαβάζοντας τα ποιήματα. Έγραψα τις εικόνες που μου έφεραν τα ποιήματα με τρόπο λιτό και απλό ωσάν να γράφει κανείς σημειώσεις επάνω σε χαρτί· χωρίς αναπαραστατική διάθεση, χωρίς υπαινιγμό, σε μιαν άλλη εικονική πραγματικότητα. […] Απλώς έγραψα με έγχρωμα σχέδια τις εικόνες που μου έφερε στον νου», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γ. Κόρδης.