Η κλίση του προς τα γράμματα και την εκπαίδευση έγινε εμφανής από τα πρώτα χρόνια της παιδικής του ζωής. Διψούσε για γνώση. Στη Σηλυβρία υπήρχε και ιερατική σχολή καθώς επίσης και κοινοτικό σχολείο. Εκεί, οι ιερείς και οι ψάλτες δίδασκαν γραφή και ανάγνωση μέσα από εκκλησιαστικά βιβλία, όπως το Ψαλτήρι και τον Απόστολο. Ο βιογράφος του, μοναχός Αβιμέλεχ, αναφέρει πως έμαθε τον 50ό ψαλμό από τα πέντε του έτη και επαναλάμβανε με στόμφο τον στίχο «διδάξω ανόμους τας οδούς σου», διαισθανόμενος ίσως πως θα γινόταν ένας διδάσκαλος των ιερών γραμμάτων μεγαλώνοντας.Ήταν βέβαια κι αυτό ένα όνειρο που του δημιουργήθηκε στο παιδικό του μυαλό. Να γίνει ο ίδιος ένας φωτισμένος δάσκαλος ώστε να μπορέσει να μεταδώσει όλες αυτές τις γνώσεις που απορροφούσε σαν σφουγγάρι. Η φτώχεια και κυρίως η αμάθεια ήταν ένα γενικό φαινόμενο τότε. Μοναδική πηγή γνώσης, η Κυριακάτικη Λειτουργία στην Εκκλησία.Περισσότερο απ' όλα, όμως, ο Αναστάσιος ήθελε να διασπείρει τον λόγο του Θεού και τις χριστιανικές αρετές, όπως έκανε παιδιόθεν, κηρύττοντας τους συνομήλικούς του. Ανέβαινε μάλιστα και σε σκαμνάκια που αναπαριστούσαν τον άμβωνα. Καταφύγιο ήταν πάντα η πίστη στον Χριστό. Απόδειξη το γεγονός ότι συνέρραπτε με κλωστή κόλλες από χαρτί, με σκοπό να γράψει επάνω τον λόγο του Θεού, τον οποίο θυμόταν καθαρά από την Θεία Λειτουργία.Παρά τη φτώχεια και τις οικονομικές δυσκολίες, κατάφερε να ολοκληρώσει το δημοτικό και το σχολαρχείο, με βλέψεις για ανώτερη εκπαίδευση. Η επιθυμία του να διδάξει θεολογία ήταν έντονη. Όμως, στη Σηλυβρία δεν υπήρχε Γυμνάσιο [...].