ΜΟΝΑΞΙΑΑν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σουτο γέλιο σου με τον ήλιοτο σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειεςτου δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουνμε τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνάθα βρεις τη μοναξιά σου.Αν σκύψεις στους συνανθρώπους σουμες στα αδιάφορα μάτια τους θα 'ναι γραμμένηαπελπιστική, ολοκληρωτική η μοναξιά σου.Κι αν πάλι τους δείξεις το δρόμο της δύναμηςκαι τους ξεφωνίσεις να πιστέψουν μόνο τον εαυτό τουςθα τους δώσεις μια πίκρα παραπάνωγιατί δε θα το μπορούν, θα 'ναι βαρύ γι' αυτούςκαι θα 'ναι πάλι η μοναξιά σου.Αν φωνάξεις την αγάπη σουθα 'ρθει πίσω άδεια, κούφια, η ίδια σου η φωνήγιατί δεν είχε το κουράγιο να περάσει όλεςτις σφαλισμένες πόρτες, όλα τα κουρασμένα βήματαόλους τους λασπωμένους δρόμους.Θα γυρίσει πίσω η φωνή που την έστειλες τρεμάμενηλαχταριστή, με άλλα λόγια που δεν την είχες προστάξει εσύτα λόγια της μοναξιάς σου.Θεέ μου, τι θα γίνουμε;Πώς θα πορευτούμε;Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;Μ' αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτωντων ψυχών από δίπλα μας;Ένας δρόμος υπάρχει, ένας τρόπος.Μια θα 'ναι η Νίκη:αν πιστέψουμε, αν γίνουμε, αν πορευτούμε.Μόνοι μας.Φθινόπωρο 1956