Οι “After Dark Monologues” δεν γράφτηκαν για να σε εντυπωσιάσουν. Γράφτηκαν για να σου κρατήσουν συντροφιά. Για να σου θυμίσουν ότι δεν είσαι τρελός επειδή πονάς — είσαι άνθρωπος. Ότι η αγάπη μπορεί να γίνει εξάρτηση, η απουσία να γίνει ναρκωτικό, και η σιωπή να σε τρώει πιο πολύ από την αλήθεια. Ότι μερικές φορές δεν χρειάζεσαι άλλες συμβουλές. Χρειάζεσαι έναν καθρέφτη που δεν σε κοροϊδεύει. Αυτό το βιβλίο είναι για εκείνους που σέρνουν φέρετρα μέσα τους, για εκείνους που έμαθαν να λειτουργούν μέσα στον θόρυβο, για εκείνους που φοβούνται την ησυχία. Αν είσαι ένας από αυτούς, άκου το πιο απλό που μπορώ να σου πω: δεν είσαι μόνος. Και δεν είσαι το σκοτάδι σου. Είσαι αυτός που ακόμα διαβάζει. Και αυτό… είναι ήδη φως.