«Όσ’ ο καιρός ζυγώνει προς το τέλος δυσδιάκριτα είναι αυτά που άξιζαν κι αυτά στο τέλος δεν χωρούν. Το μόνο αθάνατο –της γνώσης σθένος– πάνω στις πίκρες στίχους ανθίζει εκεί που ο νους φτερανεμίζει και παρηγόριας λόγοι δεν θαρρούν».