Στο βιβλίο του φίλου μου Γιώργου Κοίλιαρη, εμπλέκονται με θαυμαστό τρόπο τα πάντα: Πολυτεχνείο, 17Ν, μυστικές υπηρεσίες, πράκτορες της Μοσάντ και των ΗΠΑ, σ' ένα αμάλγαμα που θα το ζήλευε ένας Ζεράρ ντε Βιλιέ. Η κοφτή γραφή του Κοίλιαρη εξυπηρετεί απόλυτα τη δράση. Η δράση γίνεται φράση και τ ανάποδο. Το μοντάζ, πάλι, του βιβλίου είναι κι αυτό συναρπαστικό, σαν μια ταινία του Βερνέιγ. Τώρα, η συγγραφέας πέρασε στο μυθιστόρημα, που ξέρω ότι δούλεψε πολλά χρόνια. Η τελική του μορφή, που κρατάτε τώρα στα χέρια σας, είναι εκείνη που συμπυκνώνει καλύτερα τα προτερήματα του συγγραφέα: όχι πολλή ψυχολογική ανάλυση, δράση αλλά με υπόστρωμα ιδεολογικό, και παρουσίαση χαρακτήρων υπαινικτικά, ώστε να συμπληρώσει ο αναγνώστης με τη φαντασία του όσα "ευκόλως εννούμενα παραλείπονται". Βασίλης Βασιλικός