1960. Τα σύνορα ανάμεσα στην Ανατολική και τη Δυτική Γερμανία έχουν κλείσει. Για την Ελίζαμπετ, μια νεαρή ζωγράφο, η ΛΔΓ αποτελεί την ευκαιρία της γενιάς της να οικοδομήσει ένα ισότιμο σοσιαλιστικό μέλλον. Για τον αδελφό της, τον Ούλι, είναι ένας τόπος περιορισμών και καταπίεσης. Ανάμεσά τους ανοίγεται ολοένα και περισσότερο το χάσμα της κομματικής γραμμής· πάνω από τις ζωές τους πλανώνται τα δίδυμα φαντάσματα της ευκαιρίας και του φόβου, καθώς και η σκιά του λιποτάκτη αδελφού τους, του Κόνραντ. Με πρόζα τολμηρή σαν κατακόκκινη πινελιά, η Μπριγκίτε Ράιμαν αναμετριέται με τη σύγκρουση ανάμεσα στον ιδεαλισμό και την καταστολή, την οικογενειακή αφοσίωση και την επιθυμία. Αυτό το παθιασμένο, ρηξικέλευθο μυθιστόρημα, γραμμένο όταν η Ράιμαν ήταν μόλις είκοσι επτά ετών, παραμένει ένα από τα καλτ κλασικά έργα της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας.