"Από το ημερολόγιο της Ελπινίκης Κακλέα":Γενάρης 1942 Είμαι μόλις 20 χρονώ, κι είμαι αγριεμένη όπως μια τίγρις. Και δυστυχισμένη. Και άτυχη. Είμαι βουτηγμένη στο πένθος και στο δάκρυ. Κολυμπάω σε μια θάλασσα από μαύρα κρέπια κι από μίσος... Ακόμα δεν είμαι είκοσι χρονώ. Είμαι σχεδόν μόνη και ξεκρέμαστη στην Αθήνα. Δε μου αρέσει να γράφω κι ούτε θέλω ν' αφήσω αναμνήσεις ή ημερολόγιο. Όμως δεν μπορώ... νοιώθω μέσα μου πως αυτό το κομποσκοίνι από περιπέτειες και δυστυχίες που με τυλίγει τρία χρόνια τώρα, δεν είναι τυχαίο. Αισθάνομαι σαν πιόνι από σκάκι που με μεταχειρίζονται κατά το κέφι τους και οι δυο παίκτες την κάθε φορά. Δεν είμαι ούτε με τα μαύρα ούτε με τα άσπρα. Είμαι με τους νικημένους και τους κυνηγημένους. Δε με προστατεύει κανένας θεός. Δεν έχω θεό. Κι όμως προσεύχομαι κάθε βράδυ, γιατί έτσι έμαθα στο σπίτι μου.